Worley noise
Cellulaire ruis, in 1996 geïntroduceerd door Steven Worley, die elk punt inkleurt naar de afstand tot de dichtstbijzijnde verspreide kenmerkpunten: de look van cellen, scheuren en schubben.
Je verspreidt kenmerkpunten (voor de snelheid vaak één per rastercel) en berekent op elke positie de afstand tot het dichtstbijzijnde (F1), het op één na dichtstbijzijnde (F2) enzovoort. F1 alleen geeft bobbelige cellen; F2−F1 trekt de scheuren ertussen naar voren, in feite de randen van een Voronoi-diagram. De keuze van de afstandsmaat (Euclidisch, Manhattan of Chebyshev) verandert de vorm van de cellen.
Worley beschreef het in een artikel uit 1996, en het heet ook cellulaire of Voronoi-ruis. Het wordt gebruikt voor steen, reptielenschubben, waterkaustieken en voor het opdelen van een wereld in biomen. Anders dan Perlin noise en simplex noise, die vloeiende golven zijn, bouwt Worley noise op discrete nabijheid en levert het dus bijna gratis harde randen op. Het werkt goed als hoogtebron voor heightmaps.