Perlin-ruis
Een vloeiende, natuurlijk ogende pseudowillekeurige functie, bedacht voor cgi-texturen — het zaad van duizend procedurele werelden.
Ken Perlin ontwikkelde haar in 1983 voor de film Tron, omdat hij zich ergerde aan hoe steriel computerbeelden eruitzagen. Anders dan witte ruis is Perlin-ruis continu en coherent: punten dicht bij elkaar hebben vergelijkbare waarden, waardoor het organisch overkomt — wolken, marmer, terrein, vuur. Ze kent willekeurige gradiëntvectoren toe aan een raster van punten en interpoleert ertussen met een zachte afvlakking.
Perlin kreeg in 1997 een Academy Award voor de techniek. Later publiceerde hij simplex noise (2001), dat richtingsartefacten verhelpt en beter schaalt naar hogere dimensies. Door meerdere frequenties (octaven) van de ruis te stapelen — fractale brownse beweging — ontstaat het robuuste detail dat gebruikt wordt voor heightmaps en procedurele landschappen.