Wave function collapse
Een algoritme voor procedurele generatie dat uit kleine tegels een grote uitvoer opbouwt door telkens de meest beperkte cel vast te leggen.
Het algoritme, in 2016 gepubliceerd door Maxim Gumin, ontleent zijn naam (losjes) aan de kwantummechanica. Elke uitvoercel begint in superpositie — het kan elke tegel zijn. De solver laat telkens de cel met de minste resterende opties instorten tot één tegel en propageert vervolgens de aansluitingsregels naar de buren, zodat hun mogelijkheden krimpen.
Goed uitgevoerd is het resultaat lokaal identiek aan een klein voorbeeldbeeld maar globaal nieuw, en daarom sloeg het aan voor het genereren van tilemaps, dungeons en texturen in indiegames. In de kern is het een constraint-propagatiesolver in een aansprekend jasje; hij kan vastlopen in een tegenspraak en dan opnieuw moeten beginnen.