Pseudo-3D (2,5D)
De verzamelnaam voor alle trucs die drie dimensies voorwenden in een engine die eigenlijk alleen in twee dimensies tekent.
Toen goedkope 3D-hardware nog niet bestond, móésten games over diepte liegen, en dat deden ze inventief. Mode 7 schaalde en draaide een achtergrondlaag tot een vloer; raycasting trok muren kolom voor kolom omhoog in Wolfenstein en Doom; Sega's "Super Scaler" schaalde sprites richting de horizon in OutRun; parallax scrolling, billboarding en sprite stacking deden de rest.
Samen heten die trucs 2,5D. De term leeft zelfs voort voor moderne games die volledig in 3D renderen maar de beweging tot een vlak beperken: een zijwaarts scrollende platformer met echte modellen is net zo goed 2,5D als een oude arcadekast, alleen van de andere kant bekeken. De illusie reikte verrassend ver, zolang de camera niet vrij mocht bewegen.