Melschaal
Een toonhoogteschaal die is gebaseerd op hoe ver tonen voor het oor uit elkaar liggen, in plaats van op het aantal hertz ertussen.
De sprong van 200 naar 300 Hz klinkt groot; die van 8.000 naar 8.100 Hz valt nauwelijks op. In 1937 lieten Stanley Smith Stevens, John Volkmann en Edwin Newman proefpersonen tonen bijstellen tot er één 'twee keer zo hoog' klonk als een andere, en leidden daaruit een schaal af waarop gelijke stappen gelijk moeten klinken. De naam komt van melodie, en 1.000 Hz is vastgepind op 1.000 mel. Onder ongeveer 1 kHz is de schaal vrijwel lineair, erboven vrijwel logaritmisch; de gangbare formule is m = 2595 · log10(1 + f/700).
De oorspronkelijke experimenten worden bekritiseerd omdat ze moeilijk te reproduceren zijn, maar de schaal blijft bestaan omdat hij werkt. Audio- en spraakmodellen plaatsen hun filterbanken gelijkmatig op de melschaal, en een log-melspectrogram is de standaardinvoer voor alles van MFCC's tot Whisper.