Chromagram
Een spectrogram dat is teruggebracht tot twaalf rijen, één per noot van de chromatische toonladder, ongeacht het octaaf.
Alle energie die bij een C hoort, of die nu op 65, 131 of 523 Hz zit, belandt in één bin, en hetzelfde geldt voor C#, D enzovoort tot en met B. Wat overblijft is een twaalfdimensionale vector per frame die laat zien welke toonklassen klinken, maar niet in welk register of op welk instrument. Takuya Fujishima gebruikte het idee in 1999, onder de naam pitch class profile, om akkoorden te herkennen, en dat is nog steeds de hoofdtaak.
Het verlies van timbre is juist de bedoeling. Hetzelfde nummer op akoestische gitaar of door een symfonieorkest gespeeld levert vergelijkbare chromagrammen op, dus de techniek wordt gebruikt voor het herkennen van covers, het bepalen van de toonsoort en het uitlijnen van opnames met bladmuziek. De westerse twaalftoonsindeling zit er uiteraard in verbakken, wat het minder geschikt maakt voor muziek die het octaaf anders verdeelt.