Spectrogram
Een plaatje van geluid: tijd op de ene as, frequentie op de andere en luidheid als kleur.
Het geluid wordt in korte, overlappende vensters gehakt en elk venster gaat door een FFT — een kortetijd-Fouriertransformatie. De vensterlengte is een onvermijdelijke afweging: lange vensters geven scherpe frequentieresolutie maar uitgesmeerde drumslagen, korte vensters het omgekeerde. Het idee is ouder dan de computer; Bell Labs bouwde in de jaren veertig een analoge geluidsspectrograaf om spraak te bestuderen.
Tegenwoordig is het een alledaags gereedschap. Met spectrale editors haal je een hoest uit een opname alsof het een vlek op een foto is, ornithologen lezen er vogelzang uit af, en wie ooit een "verliesvrij" bestand downloadde, ziet aan de steile afgrond bij 16 kHz dat het eerder een MP3 was. In 1999 verstopte Aphex Twin zijn eigen gezicht in het spectrogram van een nummer — alleen zichtbaar voor wie keek in plaats van luisterde.