Time-stretching
De duur van een geluid veranderen zonder de toonhoogte mee te slepen: een kunstje dat een bandrecorder op de verkeerde snelheid nooit kon.
Speel een band sneller af en hij wordt zowel korter als hoger; tijd en toonhoogte zitten aan elkaar vast. Om ze los te weken knippen algoritmen audio in korte korrels die min of meer dicht over elkaar worden gelegd (overlap-add, WSOLA), of bewerken ze het signaal in het frequentiedomein met een fasevocoder, in 1966 beschreven door Flanagan en Golden van Bell Labs. Pitch shifting is hetzelfde achterstevoren: eerst de tijd rekken, dan de samplefrequentie aanpassen.
Ableton Live maakte er in 2001 een werkwijze van, waarbij elke loop automatisch het tempo van het nummer volgt. De artefacten zijn bekend: uitgesmeerde drumslagen, een metaalachtige "fasigheid" en zang die klinkt alsof hij in een ton is opgenomen. Moderne algoritmen herkennen transiënten en beschermen ze, maar een achtvoudige rek klinkt nog steeds precies zoals het is.