MFCC (mel-frequentie cepstrale coëfficiënten)
Een stuk of twaalf getallen per audioframe die de grove vorm van een geluid beschrijven; dertig jaar lang het werkpaard van de spraakherkenning.
Het recept: knip de audio in frames van zo'n 25 ms, voer op elk een FFT uit, tel de energie op in driehoekige filters langs de melschaal, neem de logaritme en pas dan een discrete cosinustransformatie toe. Houd de eerste 12 of 13 coëfficiënten. Die leggen de omtrek van het spectrum vast, de formanten die van een klinker een klinker maken, en laten de toonhoogte weg, precies wat nodig is als 'aa' herkend moet worden of een bas of een sopraan het zegt. Het cepstrum, een bewuste anagramspelling van spectrum, stamt van Bogert, Healy en Tukey uit 1963; Davis en Mermelstein toonden in 1980 aan dat de mel-variant het best werkte voor spraak.
Tot in de jaren 2010 voerde bijna elke spraakherkenner MFCC's aan verborgen markovmodellen. Diepe netwerken geven de voorkeur aan het log-melspectrogram en slaan de DCT over, maar MFCC's blijven bestaan in sprekerherkenning, muziekclassificatie en elk handboek over audioanalyse.