Auto-exposure
De renderer meet de gemiddelde helderheid van de scène en past de belichting per frame aan, zodat een donkere grot en een zonovergoten straat allebei binnen een zichtbaar bereik vallen.
Een HDR-beeld bevat lichtwaarden die ver boven wat een scherm kan tonen uitgaan. Auto-exposure bootst de aanpassing van het oog na: het berekent de gemiddelde luminantie van de scène — vaak uit een histogram of een verkleinde mipmap van het frame — en schaalt het hele beeld zodat dat gemiddelde op een doelniveau uitkomt, voordat tone mapping de rest samenperst.
De overgang is bewust traag. Wie van daglicht een tunnel in stapt, ziet de belichting in ongeveer een seconde zakken, zoals een echt oog went aan het donker. Doe je het direct, dan oogt het verkeerd; doe je het te traag, dan is de speler verblind. Ook wel "eye adaptation" genoemd. Een klassieke valkuil: één felle lamp in beeld kan de hele belichting omlaag trekken, dus veel engines wegen de meting naar het midden van het scherm.