Bufor widoczności
Zamiast opasłego G-buffera zapisuje dla każdego piksela tylko identyfikator trójkąta, a cieniowanie materiałów odkłada do późniejszego przejścia na pełnym ekranie.
Deferred shading kosztuje przepustowość pamięci: każdy piksel zapisuje albedo, normalną, chropowatość i więcej do tłustego G-buffera. Bufor widoczności, sformalizowany w 2013 roku przez Christophera Burnsa i Warrena Hunta, przechowuje zamiast tego jedynie informację, który trójkąt (i która instancja) jest widoczny w danym pikselu — zwykle 32 do 64 bitów. Cieniowanie odbywa się w osobnym przebiegu, który w razie potrzeby ponownie pobiera dane wierzchołków i materiał. Zysk rośnie, gdy trójkąty kurczą się do kilku pikseli, bo wtedy gruby G-buffer to głównie zmarnowane zapisy. Na buforze widoczności opiera się Nanite z Unreal Engine 5, co po części tłumaczy, jak radzi sobie z milionami mikropoligonów.