G-buffer (bufor geometrii)
Zestaw celów renderowania, które cieniowanie odroczone wypełnia w pierwszym przebiegu — opis powierzchni piksel po pikselu, zanim policzone zostanie jakiekolwiek światło.
Nazwa to skrót od „geometry buffer”, ukuty przez Saito i Takahashiego w artykule z 1990 roku o czytelnym renderowaniu. Bufor przechowuje to, co oświetlenie musi wiedzieć o każdym widocznym pikselu: głębię, normalną, albedo oraz parametry materiału, takie jak chropowatość i metaliczność. Drugi przebieg odczytuje go i liczy światło raz na piksel, niezależnie od tego, ile obiektów się tam nakładało.
Projekt to kompromis między „grubym” a „cienkim” buforem — więcej kanałów daje bogatsze materiały, lecz pochłania przepustowość, będącą piętą achillesową podejścia odroczonego. Normalne często zapisuje się w postaci skompresowanej, by oszczędzić miejsce, a przezroczystość w ogóle się nie mieści, bo piksel może przechowywać tylko jedną powierzchnię.