Synchronizacja stanu
Model netcode’u, w którym serwer regularnie rozsyła autorytatywny stan świata, a klienci interpolują między migawkami.
W tym modelu prawda należy do serwera. Symuluje on cały świat i co pewien czas rozsyła wszystkim klientom migawki stanu — pozycje, prędkości, zdrowie. Klient rysuje to, co otrzymał, a luki wypełnia, interpolując między dwiema migawkami, ułamek sekundy za serwerem. Przeciwieństwem jest deterministyczny lockstep, w którym wysyła się tylko wejścia, a każdy sam oblicza ten sam świat.
Synchronizację stanu łatwiej uodpornić na oszustwa i rozjeżdżanie się symulacji, ale przesyła więcej danych i wymaga sztuczek maskujących opóźnienie: predykcji po stronie klienta dla własnego gracza, rekoncyliacji z serwerem, gdy predykcja się myli, oraz kompresji różnicowej zmniejszającej pakiety. Pomysł opisano już dawno w Quake i silniku Source, a artykuły Glenna Fiedlera o fizyce sieciowej to lektura obowiązkowa.