Harmoniki sferyczne
Baza funkcji na sferze, używana w grafice do zapisania niskoczęstotliwościowego oświetlenia całego otoczenia w garści liczb.
Każdą funkcję określoną na kierunkach — na przykład światło padające w danym punkcie — można przybliżyć ważoną sumą takich funkcji bazowych, czyli sferycznym odpowiednikiem szeregu Fouriera. Zachowanie tylko kilku pierwszych pasm oddaje gładkie, rozproszone oświetlenie w zaledwie dziewięciu współczynnikach na kolor, i właśnie to przechowują sondy światła i woluminy irradiancji. Obliczenie oświetlenia kosztuje wtedy tani iloczyn skalarny zamiast próbkowania cubemapy. Matematyka jest starsza od komputerów (Laplace, 1782); do renderingu w czasie rzeczywistym wprowadzili ją w 2001 roku Ravi Ramamoorthi i Pat Hanrahan. Nie odwzoruje ostrych cieni ani odbić — tylko miękki składnik otoczenia.