Generowanie proceduralne
Tworzenie zawartości — poziomów, terenu, tekstur — algorytmami podczas budowania lub działania, zamiast ręcznego rozmieszczania każdego elementu.
Wymieniasz ręcznie dopracowane szczegóły na ziarno i zestaw reguł; to samo ziarno odtwarza ten sam świat, więc gra może zmieścić niemal nieskończoną mapę w kilku kilobajtach. Roguelike’i (Rogue, 1980) robiły to wcześnie z czystego niedoboru pamięci, a Elite (1984) zmieściła na BBC Micro osiem galaktyk po 256 układów gwiezdnych, generując je z ciągu podobnego do Fibonacciego. No Man’s Sky (2016) doprowadziło ten pomysł do około 18 trylionów planet.
Ryzyko to monotonia — czysto losowy wynik przypomina szum, dlatego nowoczesne generowanie proceduralne nakłada funkcje szumu, gramatyki i solwery ograniczeń, jak wave function collapse, na ręcznie przygotowane klocki. Rzemiosło tkwi w ograniczeniach, nie w losowości.