Szum Perlina
Gładka, naturalnie wyglądająca funkcja pseudolosowa wymyślona dla tekstur CGI — ziarno tysiąca proceduralnych światów.
Ken Perlin stworzył go w 1983 roku do filmu Tron, sfrustrowany tym, że obrazy komputerowe wyglądają zbyt czysto. W odróżnieniu od białego szumu szum Perlina jest ciągły i koherentny: pobliskie punkty mają podobne wartości, więc wygląda organicznie — jak chmury, marmur, teren czy ogień. Przypisuje losowe wektory gradientu punktom siatki i interpoluje między nimi gładką funkcją zanikania.
W 1997 roku Perlin otrzymał za tę technikę Oscara. Później opublikował szum simplex (2001), który usuwa artefakty kierunkowe i lepiej skaluje się do wyższych wymiarów. Nakładanie wielu częstotliwości (oktaw) szumu — fraktalny ruch Browna — daje surowe szczegóły używane w mapach wysokości i proceduralnych krajobrazach.