Zapadanie funkcji falowej
Algorytm generowania proceduralnego, który składa duży wynik z małych kafelków, raz po raz rozstrzygając najbardziej ograniczoną komórkę.
Opublikowany przez Maxima Gumina w 2016 roku, nazwę pożycza (dość swobodnie) z mechaniki kwantowej. Każda komórka wyniku zaczyna w superpozycji — może być dowolnym kafelkiem. Solver wielokrotnie „zapada” komórkę o najmniejszej liczbie pozostałych opcji do jednego kafelka, a następnie propaguje ograniczenia przyległości do sąsiadów, tak by ich możliwości się kurczyły.
Dobrze zrobiony daje wynik lokalnie identyczny z małym obrazkiem wzorcowym, a globalnie nowy, dlatego przyjął się do generowania tilemap, lochów i tekstur w grach indie. W gruncie rzeczy to solver z propagacją ograniczeń w efektownej terminologii, który potrafi utknąć w sprzeczności i wymagać restartu.