Path tracing
Metoda renderowania, która śledzi promienie światła po losowych ścieżkach odbić przez scenę i wprost oblicza globalne oświetlenie.
Wysyła promienie z kamery i na każdej powierzchni odbija je dalej w losowych kierunkach, ważąc każde odbicie materiałem, aż trafią w światło albo zostaną porzucone. Uśrednienie tysięcy takich ścieżek na piksel (całkowanie Monte Carlo) daje w jednym przebiegu odbicia, miękkie cienie, przenikanie kolorów i kaustyki — wszystko, do czego globalne oświetlenie zwykle wymaga osobnych sztuczek.
Jim Kajiya sformułował równanie renderingu w 1986 roku; path tracing jest jego bezpośrednim rozwiązaniem numerycznym. Długo ograniczony do filmu (Pixar, Arnold), około 2018 roku dzięki sprzętowemu RT i odszumianiu opartemu na AI ruszył w czasie rzeczywistym — Quake II RTX i tryb overdrive w Cyberpunku 2077. Cena to szum, który maleje tylko z pierwiastkiem z liczby promieni.