Radiosity
Metoda oświetlenia globalnego, która rozwiązuje odbicia światła rozproszonego między powierzchniami, obliczając wymianę energii między nimi.
Scenę dzieli się na małe płatki powierzchni, a dla każdej pary liczy się „współczynnik kształtu” — jaka część światła emitowanego przez jeden płatek dociera do drugiego. Następnie rozwiązuje się układ równań, aż energia się zbilansuje. Wynik oddaje miękkie cienie i przenikanie kolorów, jak czerwona ściana zabarwiająca sufit na różowo. Goral i współautorzy przenieśli technikę do grafiki w 1984 roku z fizyki promieniowania cieplnego; jej znakiem rozpoznawczym stał się Cornell box.
Rozwiązanie jest niezależne od widoku — opisuje światło na powierzchniach, nie z perspektywy jednej kamery — więc można je raz wypiec w lightmapie i potem odczytywać w czasie rzeczywistym za darmo. Cena: obsługuje wyłącznie odbicie rozproszone, nie lustrzane, a klasyczny solver słabo skaluje się z liczbą płatków. Quake (1996) wypiekał światło w podobnym duchu.