Model mikrościan
Traktowanie powierzchni jak morza mikroskopijnych idealnych luster, których orientacje podlegają rozkładowi statystycznemu — podstawa wszystkich współczesnych połysków PBR.
Zamiast mierzyć każdą nierówność, model zakłada, że powierzchnia składa się z niezliczonych maleńkich ścianek. Powierzchnia matowa ma ścianki zwrócone w każdą stronę i rozprasza światło; błyszcząca ma je ułożone niemal równolegle i daje wąski odblask. Chropowatość to po prostu szerokość tego rozkładu.
Cook–Torrance wprowadził ten pomysł do grafiki w 1982 roku, opierając się na optyce Torrance’a–Sparrowa z 1967. BRDF mikrościanowa ma trzy czynniki: D — rozkład normalnych ścianek (GGX, z pracy Trowbridge’a–Reitza z 1975, stał się standardem po Walterze 2007); F — odbicie Fresnela; oraz G — wzajemne zacienianie i zasłanianie się ścianek. Disney i Unreal uczyniły z tego normę czasu rzeczywistego około 2012–2013.