Efekt Fresnela
Każda powierzchnia staje się tym bardziej lustrzana, im bardziej pod kątem na nią patrzysz — dlatego jezioro połyskuje przy horyzoncie, a prosto w dół jest przejrzyste.
Równania wyprowadził w latach 20. XIX wieku Augustin-Jean Fresnel. Wynika z nich, że współczynnik odbicia rośnie w stronę 100% przy kątach ślizgowych: patrząc prosto w dół, powierzchnia wody odbija zaledwie kilka procent światła, ale oglądana wzdłuż staje się niemal doskonałym lustrem. Efekt dotyczy wszystkiego — plastiku, drewna, skóry — i jest jedną z najsilniejszych wskazówek, że renderowana powierzchnia wygląda wiarygodnie.
Pełne równania są kosztowne, więc w grafice niemal zawsze używa się przybliżenia Christophe’a Schlicka z 1994 roku: krzywej piątego stopnia, interpolującej od odbicia materiału przy patrzeniu wprost (F0, około 0,04 dla większości niemetali) w stronę jedności na krawędzi. Czynnik F w BRDF opartej na mikrościanach to właśnie to.