BRDF
Funkcja opisująca, ile światła powierzchnia odbija z jednego kierunku padania w jeden kierunek obserwacji — optyczny odcisk palca materiału.
Bidirectional Reflectance Distribution Function, czyli dwukierunkowa funkcja rozkładu odbicia — termin ukuty przez Freda Nicodemusa w 1965 roku. Dla każdej pary kierunków podaje stosunek luminancji odbitej do natężenia oświetlenia padającego. To dokładnie ten czynnik, który stoi pod całką w równaniu renderingu i który odróżnia gumę od chromu.
Fizycznie wiarygodna BRDF musi spełniać wzajemność Helmholtza (zamiana kierunku wejścia i wyjścia nie zmienia wartości) oraz zachowanie energii (powierzchnia nie odbije więcej światła, niż dostaje). Klasyczne modele to: Lambert dla matowego odbicia rozproszonego, Phong (1975) jako tani empiryczny składnik zwierciadlany oraz Cook–Torrance (1982), który opiera połysk na modelu mikrościan. Na tym ostatnim wspiera się dzisiejszy PBR w czasie rzeczywistym.