Równanie renderingu
Całka, którą próbuje rozwiązać cały fotorealistyczny rendering: światło opuszczające punkt równa się temu, co on emituje, plus całe światło padające, ważone odbiciem powierzchni.
Sformułował je James Kajiya w 1986 roku — David Immel ze współpracownikami doszedł do tego samego wyniku niezależnie w tym samym roku. Mówi ono, że światło opuszczające powierzchnię w danym kierunku to jej emisja plus całka po wszystkich kierunkach padania: luminancja padająca razy BRDF powierzchni razy człon cosinusowy kąta padania.
Równanie jest rekurencyjne — docierające światło odbiło się od innych powierzchni, rozwiązując tę samą całkę — i poza przypadkami trywialnymi nie ma rozwiązania w postaci zamkniętej. Każda metoda renderingu jest jego przybliżeniem: ray tracing, radiosity i monte-carlowe globalne oświetlenie rozwiązują je na różną głębokość. Zapisanie go dało dziedzinie jeden cel, z którym można się mierzyć.