Mapa irradiancji
Wstępnie obliczona tekstura, która dla każdego kierunku zapisuje, ile światła rozproszonego z niego dociera, dzięki czemu oświetlenie pośrednie można odczytać, zamiast liczyć w czasie rzeczywistym.
Rozproszone oświetlenie globalne — światło odbite od ścian i nieba, zanim dotrze do obiektu — jest zbyt kosztowne, by liczyć je w każdej klatce. Mapa irradiancji przenosi pracę do trybu offline: raz całkuje się światło padające z całej półkuli dla każdego kierunku i zapisuje wynik, zwykle jako niewielką cubemapę lub w harmonikach sferycznych.
W czasie renderowania wystarczy jedno odczytanie wzdłuż normalnej powierzchni, by uzyskać jej składową rozproszoną. Ponieważ irradiancja zmienia się płynnie, wysoka rozdzielczość jest zbędna — garść współczynników daje zaskakująco dużo. Technika stanowi kręgosłup oświetlenia opartego na obrazie i sond światła; dla powierzchni błyszczących łączy się ją z osobną, ostrzejszą mapą odbić. Mapy statyczne oczywiście zamrażają oświetlenie, więc w scenach dynamicznych trzeba je odświeżać.