Gibs
Oderwane części ciała i krwawe szczątki rozrzucane, gdy obiekt w grze zostaje zniszczony — od angielskiego „giblets”, czyli podroby.
Gdy wróg ginie dostatecznie brutalnie, gra podmienia cały jego model na rój małych kawałków wyrzucanych przez fizykę lub jako proste cząsteczki. Doom (1993), a zwłaszcza Quake (1996) zrobiły z rozrywania ciał swój znak rozpoznawczy: przy odpowiednio dużych obrażeniach („overkill”) ciało eksplodowało, zamiast po prostu upaść.
Technicznie jest to tańsze, niż wygląda — kawałki to krótkotrwałe obiekty jednorazowe bez AI, zwykle z twardym limitem liczby istniejących naraz, żeby masakra nie zabiła liczby klatek na sekundę. Tam, gdzie ragdoll daje wiarygodną śmierć, gibs dają przesadzoną, a wiele gier wybiera jedno z nich jako świadomy wybór stylistyczny.