Chromagram
Spektrogram złożony do dwunastu wierszy — po jednym na dźwięk skali chromatycznej, niezależnie od oktawy.
Cała energia należąca do dźwięku C — czy to przy 65, 131, czy 523 Hz — trafia do jednego przedziału, podobnie dla C#, D i tak dalej aż do H (B). Zostaje dwunastowymiarowy wektor na ramkę, pokazujący, jakie klasy wysokości brzmią, ale już nie w jakim rejestrze i na jakim instrumencie. Takuya Fujishima użył tego pomysłu w 1999 roku, nazywając go pitch class profile, do rozpoznawania akordów — i to nadal jego główne zadanie.
Utrata barwy jest tu zamierzona. Ta sama piosenka zagrana na gitarze akustycznej i przez orkiestrę symfoniczną daje podobne chromagramy, więc technikę stosuje się do wykrywania coverów, estymacji tonacji i dopasowywania nagrań do partytury. Zachodni podział na dwanaście stopni jest oczywiście wpisany na stałe, przez co gorzej pasuje do muzyki, która dzieli oktawę inaczej.