Spektrogram
Obraz dźwięku: czas na jednej osi, częstotliwość na drugiej, a głośność jako kolor.
Dźwięk dzielony jest na krótkie, nakładające się okna, a każde z nich przechodzi przez FFT — krótkoczasową transformatę Fouriera. Długość okna to nieunikniony kompromis: długie okna dają ostrą rozdzielczość częstotliwościową, ale rozmazują uderzenia perkusji, krótkie — odwrotnie. Pomysł jest starszy niż komputer; Bell Labs zbudowało analogowy spektrograf dźwięku w latach czterdziestych, by badać mowę.
Dziś to narzędzie codziennego użytku. Edytory spektralne pozwalają wymazać kaszlnięcie z nagrania jak plamkę ze zdjęcia, ornitolodzy czytają z nich śpiew ptaków, a każdy, kto pobrał „bezstratny" plik, dostrzeże ostry klif przy 16 kHz zdradzający jego dawne życie jako MP3. W 1999 roku Aphex Twin ukrył własną twarz w spektrogramie jednego z utworów — widoczną tylko dla tych, którzy patrzyli zamiast słuchać.