Skala melowa
Skala wysokości oparta na tym, jak daleko od siebie brzmią dźwięki dla ucha, a nie na tym, ile herców je dzieli.
Skok z 200 do 300 Hz brzmi duży; skok z 8000 do 8100 Hz ledwo słychać. W 1937 roku Stanley Smith Stevens, John Volkmann i Edwin Newman kazali słuchaczom regulować tony, aż jeden zabrzmi „dwa razy wyżej” niż drugi, i wyprowadzili skalę, na której równe kroki mają brzmieć równo. Nazwa pochodzi od słowa melodia, a 1000 Hz jest przypięte do 1000 melów. Poniżej mniej więcej 1 kHz skala jest bliska liniowej, powyżej — bliska logarytmicznej; zwykły wzór to m = 2595 · log10(1 + f/700).
Oryginalne eksperymenty krytykowano jako trudne do powtórzenia, ale skala przetrwała, bo jest użyteczna. Modele audio i mowy rozmieszczają banki filtrów równomiernie w melach, a logarytmiczny spektrogram melowy to standardowe wejście dla wszystkiego, od MFCC po Whispera.