Waga kości (bone weight)
Wartość przypisana parze wierzchołek–kość, która decyduje, jak mocno dana kość ciągnie wierzchołek za sobą, gdy szkielet się porusza — wagi ze wszystkich kości sumują się do jedności.
Wierzchołek w połowie ramienia może być w 70% sterowany kością ramienia, a w 30% obojczykiem, dzięki czemu skóra zgina się płynnie zamiast się łamać. Technika nazywa się linear blend skinning (LBS) i jest standardem czasu rzeczywistego; sprzęt graficzny często ogranicza ją do czterech kości na wierzchołek, bo mieszczą się w jednym wektorze.
Wagi „maluje” riggerka lub rigger albo wylicza się je automatycznie z odległości od kości. Źle ustawione dają klasyczne wady: załamany łokieć, kolano skręcające się samo w siebie. LBS cierpi też na efekt „papierka od cukierka” (candy wrapper), gdy skręcony staw zwęża się do zerowej objętości.