Animacja szkieletowa
Technika, w której widoczna powierzchnia jest odkształcana przez niewidoczną hierarchię kości, więc animatorzy poruszają kośćmi, a nie tysiącami punktów.
Model składa się z dwóch części: siatki (skóry) i rigu, czyli kości ułożonych w drzewo — biodro niesie udo, udo niesie goleń. Każdy wierzchołek jest powiązany z jedną lub kilkoma kośćmi z wagami, więc podąża za nimi przy obrotach. Animacja sprowadza się do zapisania póz kości w klatkach kluczowych i interpolacji między nimi; skóra podąża sama.
Najpopularniejszy wariant, liniowe mieszanie kości (linear blend skinning), jest szybki, ale w stawach się zgniata — osławiony łokieć w stylu „papierka od cukierka” — co później złagodził skinning na kwaternionach dualnych. Technika przyjęła się pod koniec lat 90., wypierając kosztowną animację wierzchołkową, która przechowywała każdą klatkę osobno. To fundament, na którym opierają się zarówno ragdoll, jak i odwrotna kinematyka.