Wang-tegels
Vierkante tegels met gekleurde randen die alleen tegen elkaar mogen liggen waar de kleuren overeenkomen: een wiskundig object uit 1961 dat wordt hergebruikt voor grote, naadloze, niet-herhalende texturen en kaarten.
Hao Wang stelde ze in 1961 voor om te onderzoeken of een gegeven tegelset het vlak kan betegelen, het zogeheten dominoprobleem. Hij vermoedde dat elke set die het vlak betegelt dat periodiek doet; Robert Berger weerlegde dat in 1966 met een aperiodieke set, en de vraag bleek in het algemeen onbeslisbaar. Mooie wiskunde, maar de opbrengst voor graphics kwam pas veel later.
Cohen et al. toonden in 2003 hoe een kleine set tegels met aansluitende randen kan worden uitgelegd tot enorme texturen en terreinen zonder zichtbare herhaling en tegen lage kosten tijdens het draaien. Het idee is verwant aan autotiling en aan de aansluitingsvoorwaarde die wave function collapse generaliseert, en past vanzelf in een tilemap.