Virtual texturing
Een enorm textuuroppervlak wordt in pagina's verdeeld, en alleen de daadwerkelijk zichtbare worden in een kleine fysieke cache gestreamd.
Het idee is dat een textuur veel groter kan zijn dan het videogeheugen als men hem behandelt als virtueel geheugen: knip hem in tegels ("pagina's"), bewaar alleen de zichtbare in een fysieke cache en zoek via een indirectietabel op waar elke tegel terecht is gekomen. id Software bracht dit met id Tech 5 op de markt als MegaTexture in Rage (2011); Sean Barrett's "sparse virtual textures" beschreven hetzelfde principe openlijk.
Het voordeel is dat het textuurbudget losstaat van de totale hoeveelheid textuur: unieke texels over een hele wereld worden haalbaar. De prijs is streamingcomplexiteit en zichtbaar oppoppen wanneer de cache mist.