Speculaire aliasing
Het geflikker in spiegelende highlights dat ontstaat als een oppervlak meer normaaldetail draagt dan er pixels zijn: de glans "kookt" zodra de camera beweegt.
Een glanzend oppervlak bundelt licht tot een kleine, scherpe highlight. Variëren de normalen sneller dan het scherm kan bemonsteren — een fijne normal map op afstand, of een bijna spiegelend materiaal — dan valt de highlight het ene frame op een pixel en mist hij die het volgende, met rusteloos geschitter in beweging als gevolg.
De remedie is de variantie van de normalen aan de ruwheid te koppelen: wordt een mipniveau uitgemiddeld, dan moet de spreiding van de normalen de ruwheid verhogen, zodat de glans zachter wordt naarmate het detail verdwijnt. De Toksvig-factor en LEAN/CLEAN-mapping doen precies dat; temporele anti-aliasing ruimt de rest op door meerdere frames te mengen. Het probleem is het ergst bij metallic en glanzende materialen.