Oogadaptatie
De belichting van een scène een à twee seconden lang automatisch bijstellen, naar het voorbeeld van een echt oog dat went als je van daglicht een donkere kamer in stapt.
Het oog heeft een enorm dynamisch bereik, maar alleen in de tijd: iris en netvlies hebben even nodig om te wennen. Games bootsen dat na: de renderer meet de gemiddelde luminantie van de scène (vaak uit een verkleind histogram van de HDR-framebuffer) en laat de belichting daarheen driften, zodat een lichte buitenwereld even overbelicht is als je uit een grot komt en dan tot rust komt.
Goed gedaan verkoop je er de helderheid van zonlicht mee op een beperkt scherm; overdreven maakt het van elke deuropening een desoriënterende flits. Het zit in de tone-mapping-fase van een HDR-pipeline en levert de belichtingswaarde die scènelicht omzet in weergeefbare pixels. Auto-exposure is hetzelfde idee, geleend uit de cameraterminologie.