Blauwe ruis
Ruis waarvan de energie in de hoge frequenties zit, zonder laagfrequente klonten: de punten liggen gelijkmatig maar onregelmatig verspreid, zonder patroon en zonder opeenhoping.
Witte ruis bevat alle frequenties in gelijke mate en vormt daardoor willekeurige klonten en gaten; voor het oog ziet het er vuil uit. Blauwe ruis is het tegenovergestelde. De naam is aan het licht ontleend, waar blauw het hoogfrequente uiteinde is. Doordat de lage frequenties worden onderdrukt, verdelen de samples zich zo gelijkmatig als willekeur toelaat, zonder in een zichtbaar raster te vervallen. Een Poisson-disk-verdeling heeft dezelfde eigenschap.
Robert Ulichney introduceerde de term in 1987 en publiceerde in 1993 de void-and-cluster-methode om ruistexturen vooraf te berekenen. In de computergraphics dient blauwe ruis voor dithering, stippling en het plaatsen van samplepunten, zodat de fout visueel onopvallend is in plaats van korrelig. Anders dan gradiëntfuncties zoals simplex-ruis en Worley-ruis, die patronen genereren, gaat blauwe ruis over hoe losse samples verdeeld zijn.