Płytki Wanga
Kwadratowe płytki z kolorowymi krawędziami, które wolno układać obok siebie tylko tam, gdzie kolory się zgadzają — obiekt matematyczny z 1961 roku, przerobiony na budowanie wielkich, bezszwowych, niepowtarzalnych tekstur i map.
Hao Wang zaproponował je w 1961 roku, by zbadać, czy dany zestaw płytek może pokryć płaszczyznę — to tzw. problem domina. Przypuszczał, że każdy zestaw pokrywający płaszczyznę robi to okresowo; obalił to w 1966 roku Robert Berger przykładem zestawu nieokresowego, a samo zagadnienie okazało się w ogólności nierozstrzygalne. Piękna matematyka, ale pożytek dla grafiki przyszedł dużo później.
Cohen i in. pokazali w 2003 roku, jak niewielki zestaw płytek dopasowanych krawędziami da się rozłożyć w ogromne tekstury i tereny bez widocznych powtórzeń i przy niskim koszcie w czasie działania. Pomysł jest spokrewniony z autotilingiem oraz z ideą dopasowania, którą uogólnia wave function collapse, i naturalnie pasuje do tilemapy.