Autotiling
Automatyczny dobór właściwego wariantu kafelka — krawędzi, narożnika, łączenia wewnętrznego — na podstawie sąsiadów komórki, dzięki czemu maluje się obszary, a nie układa każdy element osobno.
Grafik wskazuje: „tu jest ściana, tu podłoga”, a autotiling sam ustala, który element krawędzi lub narożnika trafi do każdej komórki, odczytując jej sąsiadów jako maskę bitową. Najprostszy schemat używa czterech bitów (cztery strony), najpełniejszy to zestaw 47 kafelków „blob”, obejmujący wszystkie kombinacje boków i wypełnionych narożników.
Technikę rozpowszechniły autotile’e z RPG Makera; Tiled, Godot i Rule Tiles w Unity implementują jej warianty, a kafelki Wanga są jej teoretycznym kuzynem. Zysk to szybkość edycji i płynne przejścia — namalowane jezioro styka się z brzegiem, choć nikt nie położył ręcznie ani jednego narożnika.