Substepping
Podział kroku czasowego klatki na kilka mniejszych kroków fizyki — więcej krótszych kroków kupuje stabilność i dokładność.
Jeden duży krok pozwala błędowi więzów rosnąć, zanim solver zdąży go skorygować, a szybkie ciała przeskakują zbyt daleko między sprawdzeniami. Wykonanie fizyki n razy na klatkę z krokiem dt/n zmniejsza oba problemy naraz.
Dawna reguła kciuka mówiła, by zamiast tego częściej iterować solver w jednym kroku. Macklin i współautorzy odwrócili to w 2019 roku (Small Steps in Physics Simulation): wiele krótkich podkroków z kilkoma iteracjami bije kilka długich kroków z wieloma iteracjami — zarówno pod względem stabilności, jak i sztywności sprężyny, jaką da się zasymulować. Chaos z Unreala i PhysX opierają się dziś na tym podejściu.