SPH (hydrodynamika wygładzonych cząstek)
Metoda, która przedstawia płyn jako chmurę cząstek, gdzie ciśnienie i gęstość oblicza się, ważąc sąsiadów w danym promieniu — pole bez siatki.
SPH opisuje ośrodek ciągły za pomocą dyskretnych cząstek niosących masę i prędkość. Wartość wielkości w danym punkcie — gęstość, ciśnienie — otrzymuje się, sumując jądro wygładzające po wszystkich cząstkach w zadanym promieniu. Metodę opisali w 1977 roku Gingold i Monaghan, niezależnie od nich Lucy, na potrzeby astrofizyki; później przejęto ją do symulacji płynów w filmie i grach.
Ponieważ wszystko opiera się na sąsiedztwie, wąskim gardłem jest znalezienie, które cząstki leżą blisko — w praktyce służy do tego haszowanie przestrzenne, dzielące przestrzeń na komórki. SPH jest metodą lagrange’owską (podąża za materią), w odróżnieniu od siatkowych metod eulerowskich, i jest spokrewniona z cząsteczkowym position-based dynamics.