Haszowanie przestrzenne
Podział przestrzeni na jednolitą siatkę i haszowanie współrzędnych każdej komórki do tablicy mieszającej, tak by testować ze sobą tylko obiekty z tej samej lub sąsiednich komórek.
Jako faza szeroka dla detekcji kolizji pełni tę samą rolę co oktodrzewo, ale płaska tablica haszująca zastępuje drzewo. Daje to tanie wstawianie w czasie O(1) i — co kluczowe — nie wymaga z góry znanego rozmiaru świata: rzadki lub nieograniczony świat nie marnuje pamięci na puste komórki, bo wpis dostają tylko zajęte.
Metoda sprawdza się najlepiej, gdy obiekty mają zbliżony rozmiar, bo wtedy można dopasować do nich komórkę; mocno zróżnicowane rozmiary rozmazują jeden obiekt na wiele komórek i zjadają zysk. Teschner ze współpracownikami opisali zoptymalizowany wariant dla ciał odkształcalnych w 2003 roku, a metoda wraca w symulacji cząsteczek i płynów, np. SPH, oraz w wyszukiwaniu sąsiadów w boidsach.