Dynamika oparta na pozycji (PBD)
Metoda fizyki, która rozwiązuje więzy, przesuwając bezpośrednio pozycje zamiast całkować siły, i wymienia dokładność fizyczną na niezawodną stabilność.
Wprowadzona w 2006 roku przez Müllera i współpracowników z NVIDII. Zamiast obliczać siły, przyspieszenie i prędkość, PBD rzutuje pozycje cząstek, aż więzy — odległości, objętości, kąta — zostaną spełnione, a prędkość wylicza ze zmiany pozycji. Efekt jest szybki, kontrolowalny i rzadko „wybucha”.
Dlatego metoda napędza tkaniny, ragdolle, ciała miękkie i płyny w bardzo wielu grach. Jej słabość: odczuwalna sztywność zależy od liczby iteracji; XPBD (2016) naprawia to, wprowadzając poprawnie wymiarowy, regularyzowany więz. Całkowanie Verleta to prostszy krewny z tej samej rodziny.