Wejście ruchowe (motion input)
Ruch specjalny wywoływany sekwencją kierunków — ćwierćkole dla kuli ognia, ruch w kształcie litery Z dla uppercuta — zamiast pojedynczego przycisku.
Ideę wprowadził Street Fighter (1987), a Street Fighter II uczynił ją standardem gatunku. Klasyka to ćwierćkole w dół, w dół-przód, w przód (zapisywane często jako 236 lub QCF) dla kuli ognia, ruch Z dla uppercuta i pełne koło dla chwytu. Silnik trzyma krótki bufor cykliczny ostatnich kierunków i wyzwala ruch, gdy wzór zostanie ukończony w kilku klatkach.
Całe rzemiosło kryje się w marginesach: ile klatek może zająć każdy krok, czy tolerowane są dodatkowe wejścia, czy akceptowane są skróty. Zbyt surowo — niesprawiedliwie, zbyt luźno — ruch wychodzi przypadkiem. Nowsze gry dodają „wyrozumiałość wejść” i tablice skrótów, by wyjść naprzeciw graczom, którzy nigdy nie opanowali precyzji arcade’owego drążka.