Wejście ładowane (charge)
Ruch specjalny wymagający przytrzymania kierunku przez pewien czas, a potem naciśnięcia przeciwnego — przytrzymaj w tył, wciśnij w przód i pocisk wylatuje.
Podręcznikowy przykład to Sonic Boom Guile’a w Street Fighterze II: trzeba przytrzymać „w tył” przez mniej więcej sekundę, a następnie nacisnąć „w przód” i uderzenie. Silnik liczy klatki, przez które kierunek „ładowania” był wciśnięty; jeśli puścisz go za wcześnie albo przegapisz okno czasowe, licznik się zeruje. W odróżnieniu od wejść ruchowych, które są sekwencjami, tu chodzi o przytrzymanie.
Efekt projektowy jest taki, że gra nagradza cierpliwość i obronną postawę — trzymanie „w tył” to to samo, co blok, więc postacie z ładowaniem z samej mechaniki grają defensywnie i nie mogą rzucać ruchu na chybił trafił. „Charge partitioning” to zaawansowana sztuczka polegająca na zbieraniu ładunku podczas innych animacji i wydawaniu go później.