Detekcja tonacji
Pozwalanie algorytmowi ustalić, w jakiej tonacji jest nagranie — głównie po to, by didżeje mogli łączyć utwory, które dobrze do siebie brzmią.
Podstawowa metoda pochodzi z psychologii muzyki. Carol Krumhansl opracowała na początku lat 80. profile tonacji — jak dobrze poszczególne klasy wysokości pasują do tonacji durowych i molowych — a algorytm Krumhansl–Schmucklera po prostu koreluje rozkład wysokości dźwięków utworu ze wszystkimi 24 profilami i wybiera najlepsze dopasowanie. Dla audio ten rozkład wylicza się z chromagramu.
Od połowy lat 2000. stało się to produktem: narzędzia takie jak Mixed In Key oznaczały biblioteki didżejskie kodami koła Camelot, redukując miksowanie harmoniczne do wybierania sąsiednich numerów. Błędy są przewidywalne. Tonacje równoległe, jak C-dur i a-moll, mają te same dźwięki i są stale mylone, a muzyka modalna nie pasuje szczególnie do żadnego z profili.