Geomipmapping
Traktuje mapę wysokości terenu jak teksturę z mipmapami: stałe kafelki, każdy z kilkoma wyliczonymi z góry poziomami szczegółowości wybieranymi według odległości.
Willem de Boer opisał tę metodę w 2000 roku. Teren dzieli się na kwadratowe bloki, a każdy z nich dostaje kilka buforów indeksów — po jednym na poziom szczegółowości, przy czym grubsze poziomy pomijają co drugi wierzchołek, tak jak mipmapa w teksturze. O wyborze poziomu decyduje odległość lub miara błędu w przestrzeni ekranu.
Kłopot pojawia się na szwie dwóch bloków o różnych poziomach: krawędzie przestają do siebie pasować i otwiera się dziura. Łata się ją „spódniczkami” — pionowym pasem zwisającym wzdłuż krawędzi bloku — albo zszywa granicę. Technikę wybrano zamiast ROAM, bo karmi GPU całymi, statycznymi buforami, zamiast żonglować pojedynczymi trójkątami.