Dynamiczna rozdzielczość
Skaluje rozdzielczość renderowania w górę i w dół w czasie rzeczywistym, zależnie od obciążenia GPU, aby utrzymać stałą liczbę klatek na sekundę.
Gdy scena robi się zbyt ciężka, silnik przez klatkę lub dwie renderuje mniej pikseli, a potem skaluje wynik do rozdzielczości wyświetlacza — często niezauważalnie, bo interfejs i postprocessing działają w pełnej rozdzielczości. Sztuczka stała się standardem na konsolach w generacji PS4/Xbox One (około 2014 r.), gdzie stabilne 1080p/30 liczyło się bardziej niż ostry obraz w bezruchu.
Nowoczesne warianty dobierają skalę w każdej klatce na podstawie czasu pracy GPU w poprzedniej i często łączą się z upscalerami czasowymi (DLSS, FSR, TAAU), które odtwarzają detale z wcześniejszych klatek. Ceną jest miększy obraz w momentach szczytowego obciążenia, co w ruchu łatwiej znieść niż przycinanie.