dxpc

Brian Pane napisał dxpc, Differential X Protocol Compressor, gdy uruchamianie aplikacji X przez modem było udręką, a LBX jeszcze nie istniał. Program działa w dwóch kopiach: jednej na maszynie, na której żyją aplikacje, drugiej tam, gdzie jest ekran. Klientów kieruje się na lokalne proxy, domyślnie wyświetlacz :8, a oba proxy rozmawiają między sobą własnym, upakowanym formatem. Metodą jest właśnie różnicowość: każdy komunikat koduje się jako różnicę względem ostatniego tego samego typu, więc powtarzające się identyfikatory okien, współrzędne i kolory kosztują prawie nic, a resztę przepuszcza się przez zwykłą kompresję.

W odróżnieniu od LBX nie trzeba było zmieniać ani serwera, ani klientów, co dla kogoś z uniksowym komputerem w pracy i modemem 28,8 w domu było sednem sprawy. Ruch często spadał do jednej dziesiątej, ale rundy w Xlib pozostały, więc praca nadal się dłużyła. Kevin Vigor przejął utrzymanie około przełomu wieków, a NoMachine wyszło od kodu dxpc, pisząc nxproxy. Tym, co uczyniło NX szybkim, było to, co dodano na wierzchu, a nie sama kompresja.