Dual contouring
Algorytm wydobywania izopowierzchni, który — inaczej niż marching cubes — umieszcza wierzchołki wewnątrz komórek na podstawie normalnych powierzchni, dzięki czemu radzi sobie z ostrymi krawędziami i narożnikami.
Opublikowany w 2002 roku przez Ju, Losassę, Schaefera i Warrena. Zamiast układać wierzchołki na krawędziach siatki, dual contouring umieszcza jeden wierzchołek na komórkę — w siatce „dualnej” — w punkcie minimalizującym kwadratową funkcję błędu (QEF) względem punktów przecięcia i ich normalnych. Te normalne, czyli tzw. dane Hermite’a, są kluczem: mówią, w którą stronę pochyla się powierzchnia, więc ostrą krawędź można odwzorować dokładnie, zamiast ją zaokrąglać.
Marching cubes zaokrągla właśnie takie krawędzie, bo nie ma informacji o kierunku. Dual contouring stosuje się więc w terenie z wokseli o twardych krawędziach oraz w operacjach CSG, w których bryły się wycina i łączy. Cena: może dawać geometrię nierozmaitościową i wymaga dostępu do danych o normalnych. Jego dwuwymiarowy odpowiednik rozwiązuje ten sam problem na płaszczyźnie.