Podział powierzchni Catmulla–Clarka
Najpopularniejsza reguła podziału dla siatek czworokątnych, zbieżna do gładkiej powierzchni związanej z bikubicznymi splajnami B.
Metodę opisali w 1978 roku Edwin Catmull i Jim Clark — ten sam Catmull, który później kierował Pixarem. W każdym kroku powstaje jeden nowy punkt na ścianę (średnia jej narożników), jeden na krawędź, a każdy stary wierzchołek jest przesuwany według wzoru wagowego; następnie punkty łączy się w czterokrotnie więcej czworokątów.
Powierzchnia graniczna jest gładka (C²) wszędzie poza wierzchołkami nieregularnymi, gdzie jest klasy C¹. Metoda radzi sobie z dowolną topologią, dlatego stała się koniem roboczym przemysłu filmowego; implementacją referencyjną jest OpenSubdiv Pixara. Nie mylić z Catmullem–Romem — splajnem interpolującym wyszłym spod tego samego pióra.