Teselacja
Pozwolenie, by GPU podzieliło zgrubne powierzchnie na wiele małych trójkątów, według współczynnika zwykle malejącego z odległością.
Idea polega na wysłaniu do karty kilku punktów kontrolnych i oddaniu generowania geometrii dedykowanemu etapowi potoku. Direct3D 11 (2009) dodał trzy etapy: hull shader ustala współczynniki dla płata, stałofunkcyjny teselator tworzy punkty, a domain shader je rozmieszcza. OpenGL 4.0 dołączył w 2010 roku. ATI próbowało tej koncepcji wcześniej z TruForm (2001), ale bez programowalności nie przyjęła się.
Zysk widać najlepiej przy displacement mappingu: gładka powierzchnia może nieść prawdziwy, nierówny detal bez przechowywania ciężkiej siatki na dysku. Współczynnik zmniejsza się z odległością, co czyni technikę naturalnym narzędziem LOD. Haczyk: nadmierna teselacja łatwo zabija fill rate bez widocznego zysku — znane są przypadki niewidocznej wody podzielonej na niezliczone trójkąty.